5 Ağustos 2012 Pazar

Annelik...


O doğduğunda zannettimki hiç büyümeyecek. Hep böyle kalacak.
Zordu ilk başlarda...
Meşakkatliydi...
Ama Rabbim koymuştu bi kere onun sevgisini bu kalbe. 9 ay boyunca hazırlamıştı anneliğe.
Onu görmeden sevmiştim o yüzden. Rabbim sevdirmişti onu.
Çünkü o bendim...
***
O girdiğinde hayatıma, SANKİ DÜNYAYI KURTARABİLİRDİM.
Böyle tabir ediyorum o anki duydularımı, çünkü öyle hissetmiştim.
Çok güçlüydüm...
Gece ağlamaları ve uyanmaları vardı o günerde.
Çünkü annesinin huzurlu karnından koparılıp dünyaya gelmişti...
Sıkıntılıydı...
***
O biraz ağlamaya yeltensin, azıcık mızırdansın, gözüm açılırdı hemen.
Sanki uyurken bile onu dinliyordu kulaklarım. Onun sesine çok duyarlı olmuştu bir anda.
Çünkü biliyordumki orada BANA MUHTAÇ bir CAN vardı.
Beni isteyen, annesini isteyen,
Zaten anneyle bebeği birbirine bağlayanda bulardı...
O ağladığında onu susturmak, derdini, sıkıntısını anlayabilmek için çırpınmaktı.
Gecelerce uykusuz kalmaktı...
***
Anlayamazdı herkes bunu...
Onlara göre katlanılacak gibi değildi.
Ama bu kalpte onun sevgisi vardı. Anneliğin verdiği sonsuz GÜÇ vardı...
***
Şimdi 1,5 yılı bıraktık geride.
Geriye dönüp baktığımda "VAY BE" diyorum. "Ne kadarda çok şey yaşamışız, ama bu gün burdayız ve sanki hiçbirşey yaşanmamış gibi, herşey dün gibi..."
***
-Bak artık sesler çıkartmaya başladı.
-Bak sağa sola dönebiliyor.
-Güldü, bana güldü...
-Anne mi diyor sanki?
-Destek alarak ayakta durabiliyor. Ne zaman tam olarak yürüyecek ya...
-Gördün mü artık 2 adım atabiliyor.
-Çekmecelerim... Hepsi boşalmış...
-Ne anlatıyorsun kız sen anneye.
-Oy oy, annesine yardımda edermiş...
***
Zaman çabuk geçiyor. Hiç bitmez, geçmez denen günler su gibi akıp gidiyor.
Biliyorumki kızımla yaşadığım şu günler bir daha geri gelmeyecek.
O bir daha 1,5 yaşında olmayacak...
O yüzden onunla her anımı keyfini çıkararak güzel yaşamaya çalışıyorum.

BENİ SEVSİN, ÇOK SEVSİN İSTİYORUM...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder