18 Eylül 2013 Çarşamba

32 Aylık Kuzusu Kreşe Başlayan Bir Annenim İç Dünyasıyla Mücadelesi :)


Sıcağı sıcağına yazılsın istedim bu post. Zira duygular değişime uğrayacak zaman geçtikçe muhakkak...
***

Geçen yıl "seneye Azra'yı kreşe vereceğim" diye karar aldım kendi kendime. 3 yaşına 3 ay kalacaktı ve kreş için uygundu bana göre. Kış dönemini evde çok zor geçiriyoruz. Çevremizde Azra'nın yaşıtı çocuk pek yok. Apartmanda tek çocuk. Azra çok sıkılıyor. Aslında her yalnız çocuk gibi...
Ben yetemiyorum O'na. Sürekli benimle oynamak istiyor. Bir yere kadar oynuyoruzda ama O istiyorki sabahtan akşama kadar yalnızca onunla ilgileneyim. Onunla oynayayım...


 Bu kararı almamdaki en büyük neden Azra'nın yaşıtlarıyla oynamıyor olması idi. Yaşıtı bir ocuk gördüğünde yanıma kaçması, çocuklardan uzak durması ve yalnızca büyüklerle oynuyor olmasıydı. Büyük biriyle çok güzel oynar ve çok konuşur, hemde nefes almadan, susmaz hatta:) 

***
Hal böyle oluncada belki kreş ortamı iyi gelir diye düşündüm ki çevremden de hep bu şekilde yorumlar aldım. Belki daha iyi gelirdi kreş ortamı, çocuklar v.s
Hemde kışın ikimiz evin içinde depresyonlara girmeyelim yine dedim...

***
Ben 1 yıldır hazırlıyordun bu fikre kendimi. Hazırım sanıyordum...
Sonra yıl geçti ve gün geldi çattı.
İşler ciddiye bindi...
O ayrılacak mıydı evden? Nasıl?
Hergün hasret mi kalacaktım ona? Hem o daha küçücüktü. Anne kuzusuydu. Nasıl gönderecektimki?
Hem o yapabilir miydi? Küçüktü... Savunabilir miydi orda kendini? Benim kızım çok duygusal dayanamaz ağlar... Kıyamam ki... Ya istemezse? Ya ağlarsa?
Özlerimki ben onu... Hem biz 3 yıldır hiç ayrılmadık birbirimizden. Ben çalışmadım. Hep onunlaydım...

  ***

Kafamda milyon soru işareti, milyon karkaşa, karmaşa...
Bugün biraz daha azalmış olsa da henüz çok erken birşeyler söylemek için.

Bugün biz kreşe başladık:) Beklediğimden iyi tepki aldım aslında ilk gün için. 15 öğrenci var sınıfta ve hepsi 2010'lu. Kuzumun yaştları yani. Adaptasyon sürecinde olduğumuz için bugün beraber gittik ve yalnızca 2,5 saat kaldık. Ağlama durumumuz kesinlikle olmadı. Bu iyi bişey. 1 haftadır psikolojik olarak hazırlıyordum Azra'yı okula. "Azra sen artık büyüdün annecim, okula gidiceksin" "Kızımın okulunda park vaaaar, birsürü oyuncaklar vaaaaar, öğretmenleri masal okucak, arkadaşları olucaaaaak... v.s"
 Ben her bunları saydığında gülerek tepki verdi. Yalnızca "arkadaşları olucak,onlarla oyunlar oynayacak" kısmına "hayır hayır" şeklinde tepki gösteriyordu:)


Çok zor oldu. Çok düşündüm. Geceleri düşünmekten uyuyamadım. Sonra "Yapamam ben, dedim Yapamaz o da, göndermiyorum..." öylece uyuya kalmışım...
Sabah ablamı aradım tanıdığım herkezden fikir aldım bu konuda...
Kararımı netleştirdim ve hiç hesapta yokken kalktım ve kayda götürdüm Azra'yı
"Dedim ucunda ölüm yok, denemeden, yaşamadan göremeyiz. Belkide yapabilir. Sever belki. Kaynaşır belki. Açılır... İyi olur..."

***
Saat 10:00'da gittik okula ilk 2 gün 2,5 saat kaldık. 3. gün 3,5 saat. 13:15'te uyku saatleri normalde. Azra'nın o saatte uyuması imkansızdı zaten. Biraz sağa sola dönmüş durmuş, sonra ben anneme gidicem demiş:) Öğretmenide yanıma getirdi. Bugün 4. günümüz. Yine 10:00'da okula gittik. 3 gündür ben kreşte bekliyordum alt katta. Azra beni sorduğunda yanıma getiriyorlardı. Bugün bana gitmemi söyledi öğretmenimiz. Bensiz duracak. Telefon numaralarımızı aldık ve ben ayrıldım. 15:30 gibi gidip alacağım. 2 saat var. Özledim. Merak ediyorum. Beni soruyor mu acaba? Herşey yolunda mı?
Azra'yı bırakıp eşimin yanına ofise geldim. Kahvaltı yaparken o kadar çok aradımki kuzumu. Domatesin iç kısmını yumuşak diye hep Azra'ya veririm ben. Bugün veremedim...
Vicdan azabı çekiyorum sanki. Ama O'nun içinde iyi olacağını düşünüyorum.
***
Offfff bilmiyorum...
***
İlk gün kreşte o sınıfta ben aşağıdayken dayanamayıp ağladım.
O alışacak ben alışamayacaım galiba...
O'nu beklerken duygularımı döktüm telefonunun not defterine. İyi geliyor yazmak bana...
Aşağıdaki satırlar kızımla ayrılığımızın ilk saatlerinde yazıldı. Öylece döküldü işte...
Amacım her ne kadar onun sosyalleşmesini sağlamak, onun kendine olan özgüveninin yerine gelmesini sağlamak olsa da bu yaşta (32 aylık) bi çocuğu bi kalıp içine sokmak ne kadar doğru? 
Uyku saati, yatın!
Haydiii şimdi oyun saati...
Şimdi oyun bitti, hadi bakalım faaliyet saati...
Şu saati bu saati...
Canın oyun oynamak istediğinde oynayamazsın, çünkü şuan boyama zamanı, şuan boyama yapmak zorundasın...
Kafam karışık sadece, kreşe gitmeli mi? Ağlasa da göndermeli miyim? Desteklemeli miyim? Açılır mı? Aşılır mı bunlar?
Yada almalı mıyım? Annesinden ayırmamalı mıyım? Süt kuzusu o ya, kıyamam... Ömrüm, canım...
Ezilir mi ki? Alışır mı? Ağlar mı...
4-5 defa yanıma geldi. Oynamak istemedi içeride. Benimle oynamak istedi. Tek başına, yalnızca ikimiz...
İçerisi çok hareketli onun için, çok sesli çok gürültülü...
O beni istiyor...
Bütün gün nasıl bırakırım...
Akşama kadar burda...
Benden ayrı...
Masal saatiymiş şimdi...
Azra masalı çok sever...
Eminim şuan yukarıda pür dikkat masal dinliyordum kuzum... :)
Ölürüm ben ona...

1 saati geçkindir oynuyor yukarıda.
Az önce beni görmek istemiş, yanıma getirdi öğretmeni.
"Neler yaptınız kızım?" Dedim
Hemen saymaya başladı güzel güzel.
"Oyun oynadıııııııım, masal dinlediiiiiim, yazı yazdııııııım"
Dedim, "Aferin benim güzel kızıma" "Azra sen burda çok oyun öğren, sonra banada öğret aynılarını oynayalım evde tamam mı?" annecim
"Tamam" dedi oda.
Öptüm yanağını doya doya...
Sonra öğretmeni "hadi Azra biz yukarı çıkalım annen burda beklicek seni tamam mı?" Dedi
Azra öğretmenine "tamam ben seni geçicem" diyip merdivenlere doğru koşmaya başladı:)
Çok mutlu oldum onu böyle mutlu görünce:) o çıkınca koltuğumda yine bir miktar salya sümük oldum:) çok duygulandım...
Sanırım o alışıcak, ama ben alışamayacağım:) 
Özlerim kızımı ya. 08:30-16:30 az değilki...
İnşallah çok sever, hergün mutlu ve hevesli olarak gelir...
Benimde gözüm arkada kalmaz böylece. Evde çok sıkılıyor benim kuzum. Arkadaşlarını çok sever umarım...

***

Zamana bırakıyoruz şimdilik. İyi gidiyor gibi. Bugün aldığımda vereceği tepkiyi çok merak ediyorum. Beni aradımıki? Şuan uyku saatindeler. uyuyabilmiş midir? Sanmam...
Birkaç saat kaldı...
Zaman durdu sanki...
Hadi ama...
...